5. Wat voor opleiding(en) moet ik doen om ook dierenarts te kunnen worden?
Na de basisschool moet je naar het V.W.O (atheneum of Gymnasium) Daarna kun je naar de Universiteit in Utrecht naar de faculteit voor Diergeneeskunde. Je kan dan kiezen of je gezelschapsdieren (honden, katten, konijnen, cavia's ratten en hamsters) gaat behandelen of landbouwdieren (koeien varkens, schapen enz.) Paarden is weer een aparte richting.

6. Wat zou u verder nog graag willen vertellen over uw beroep?
Dierenarts is een leuk afwisselend beroep waarin je steeds dingen bij leert.

1. Waarom moet ik ook dierenarts worden?
Als je dat het allerleukste lijkt om te doen. Als je dieren leuk vindt en je ook een beetje een speurneus bent, want soms is het een hele speurtocht om er achter te komen waarom een dier ziek is.

2. Wat doet u de hele dag als dierenarts?
's Morgens doe ik operaties of dingen waarvoor dieren verdoofd moeten worden, bijvoorbeeld het gebit schoonmaken of röntgenfoto's nemen bij dieren die te zenuwachtig zijn om dat zo te laten doen. Daarna heb ik spreekuur en aan het einde van de dag komen dan de mensen de dieren weer ophalen die geopereerd zijn. Soms heb ik dan 's avonds en 's nachts nog dienst. Dat wil zeggen dat de mensen me kunnen opbellen voor spoedgevallen, dieren die zo ziek zijn of een ongeluk gehad hebben waardoor ze niet kunnen wachten tot de volgende dag.

3. Kun je er rijk mee worden?
Je kan als dierenarts genoeg verdienen om goed van te leven, maar daar moet je ook wel hard voor werken. Als je graag heel rijk wilt worden kan je beter iets anders gaan doen. Maar ik denk dat het altijd het belangrijkst is dat je iets doet wat je leuk vindt.

4. Wat is het allerleukste dat u ooit heeft meegemaakt als dierenarts?
Ik kreeg een keer een heel jong katje op de praktijk met een gebroken pootje. Ik had hem een verdoving gegeven en gips om zijn pootje gedaan, maar toen hij weer wakker werd had hij binnen een half uur het gips er al af gekregen, dus moest ik het weer opnieuw doen. Maar ja hoor, weer had hij het er binnen een uur afgekregen.Toen heb ik een soort beugeltje van gips over zijn schouder gemaakt zodat hij zijn pootje er niet meer uit kon trekken. Dat bleef goed zitten maar ik vond het wel een beetje zielig, zo'n groot gipsverband om zo'n klein katje. Om hem goed in de gaten te kunnen houden had ik hem het weekend mee naar huis genomen. Daar merkte ik al gauw dat hij helemaal niet zielig was want hij klom zelfs meteen de trap op met zijn gipsen poot. Zijn poot is uiteindelijk ook weer prima genezen!